O BRILLANTE COMETA HOLMES

O cometa 17/P Holmes, que visita a Terra cada 6,8 anos sen chamar a atención, deu o 24 de outubro de 2007 unha sorpresa que ninguén esperaba. Sen motivo aparente, o cometa aumentou o seu brillo dunha maneira significativa, ao redor dun millón de veces máis, desde unha magnitude de 17 até unha magnitude de 2,5 nunhas poucas horas (Na escala astronómica, números máis pequenos indican obxectos máis brillantes).
O 16 de Novembro dese mesmo ano, cómaa do cometa, unha nube de gas e po que envolve ao núcleo, aumentou de tamaño converténdose no obxecto máis grande do Sistema Solar. O cometa é agora visible a primeira ollada.
O acontecemento aínda que espectacular pillou por sorpresa á maior parte dos observatorios do mundo. O evento foi coñecido grazas ao astrónomo afeccionado español, Juan Antonio Henríquez Santana, desde Tenerife, cando realizaba unha campaña de seguimento do cometa.
O cometa foi descuberto o 6 de novembro de 1892 e ocorreu grazas a un evento similar ao do 2007, que fixo que aumentase o brillo até a magnitude de 4 ó 5 durante algunhas semanas.





Non existe unha explicación clara de que evento puido producir o incremento de brillo de 1892 e 2007.
Nas fotografías realizadas deste fenómeno polos astrónomos, obsérvase unha nube de po expandíndose desde o punto que correspondería á posición do núcleo de devandito cometa.
Nas fotos apréciase que a nube de po principal ten unha forma similar a unha cortiza esférica difusa. Ademais co paso dos días pódese ver que unha pequena cola, máis brillante, comeza a formarse desde o centro do mesmo, é dicir desde a posición que ocuparía o núcleo do cometa.

Cometa Holmes
Vista do cometa Holmes horas despois de que se lle desprendese a cola (un fenómeno non demasiado raro en cométalos). Se se observa a foto con detemento, nótase que o núcleo (o punto brillante máis gordo dentro de cómaa) está a emitir po para formar unha nova cola. O chorro de po está dirixido cara arriba e cara á dereita

é difícil saber de certo que foi o que provocou esta gran e repentina expulsión de materia desde o núcleo cometario.
Debido á posición da súa órbita na zona do cinto de asteroides, expúxose como hipóteses o impacto con algún asteroide. Esta hipótese descártase por ser pouco probable que esa colisión ocorra en dúas ocasións.
Hoxe acéptase que a causa dos estalidos sexa endóxena e trátese de explicar de acordo a dúas hipótese:
-Explosión dunha cámara de gas no interior do cometa e que se abriu paso á superficie. A radiación solar habería aumentado a temperatura provocando a sublimación de parte do xeo baixo a superficie. Isto faría que a presión na cavidade aumentase ata que este cedeu, permitindo que o gas se expandise de forma explosiva, arrastrando consigo o po e as rocas que conformaban o ?teito? da cámara.
-Outra hipótese podería consistir no derrube da estrutura do núcleo ao atoparse gran parte deste, oco. Cométalos, tras anos de estar expostos ao sol, van adquirindo unha estrutura porosa debido á sublimación das sustancias volátiles que compoñen os xeos do seu núcleo e que ao ser expulsados ao exterior xunto con po e outros materiais deixan vacio o lugar que ocupaban anteriormente. Debido á baixa gravidade, estes ocos permanecerán así moito tempo. Pero é posible que no cometa Holmes unha das cámaras agrandouse o suficiente como para ser algo inestable. Se a parte superior houbese cedido, a radiación solar habería alcanzado repentinamente unha gran superficie de xeo non exposto e a súa súbita sublimación xeraría unha enorme cantidade de gas, cuxa rápida expansión provocaría un estalido.
Talvez esta hipótese explicaría a posterior cola central observada que consistiría na sublimación, agora máis lenta, do resto de xeos que quedaron expostos.
Estas dúas hipóteses son as que se terán presentes na recreación do suceso e os resultados serán os mesmos cunha que coa outra.